In de tijd dat onze logés nog jong waren, en kwamen logeren, was het eerste wat ze vroegen: 'mag ik met Spot en Beau spelen', en 'gaat Puck weer voor de deur liggen' of 'komt Joep me weer wakker maken' en later werd dit 'komt Duke dan weer op schoot'. Om dit verder uit te leggen, neem ik je mee terug in de tijd.
Onze eerste katten Beau en Spot waren éénentwintig jaar geleden een ware sensatie voor de jonge bezoekers. Zij vonden de katten prachtig, hun vacht was zo zacht en ze wilden het liefst de hele dag met Spot of Beau op schoot zitten. Mijn tegenvraag was: 'stel je voor dat jij de hele dag op de bank moet zitten omdat ik je zo grappig en leuk vind. Zou je dat fijn vinden'. De logés fronsten op deze vraag hun wenkbrauwen en rilden van afschuw. Steevast was hun reactie: 'neeeeee'. Na die hartgrondige reactie wisten de katten dat ze gewoon konden rondlopen en dat ze niet verplicht op schoot hoefden te zitten. De katten merkten al snel dat de kinderen het erg leuk vonden om te spelen, en keken ons dan trouwhartig aan: 'laat ze maar even hun gang gaan, wij spelen wel met ze'. Logés blij, want zij konden spelen, de katten blij want zo leerden ze hun jonge fans beter kennen.
Joep kwam drie jaar later in huis. Opnieuw waren de logés blij, want een nieuwe kat is zeer interessant en misschien wilde deze mooie kater wel op schoot liggen? Joep wilde veel: meekijken met waar ze mee bezig waren, hij liep trots op hun bed rond, keek hoe ze met treintjes aan het spelen waren en spookte midden in de nacht rond op hun kamer. Trots vertelde de logés de volgende ochtend hoe ze 's nachts wakker werden van 'iets op hun gezicht' en dat dát Joep was die met zijn snoetje boven hun hoofd aan het snuffen was. Op schoot wilde Joep absoluut niet. Dat privilege bewaarde hij voor zijn blikopeners.
Weer drie jaar later deed Puck haar intrede in ons huis. Ze liet de logés fijntjes merken wat ze prettig vond: zachtjes tegen haar praten, met haar spelen (maar niet te lang) en bakjes eten geven. Verder was ze niet scheutig met aandacht voor de jonge tweevoetige wezens die opeens in haar domein rondliepen. Nieuwsgierig was ze wel en menig keer liep ze stiekem de logeerkamer binnen om vanaf een afstand toe te kijken. Als de deur eenmaal dicht zat, ging zij ervoor liggen. Menig keer hoorde ik, wanneer een logé de logeerkamer verliet om naar de badkamer te gaan, iets als 'sorry Puck, ik moet even over je heen stappen, maar ik kom zo terug'. Puck verliet haar post pas 's ochtends vroeg, wanneer haar ontbijt werd geserveerd, door een logé uiteraard.
Twee jaar daarna kwam Duke met zijn rugzakje ons huis binnen stappen. Hij veroverde één voor één de harten van de jonge bezoekers. Ze vonden hem prachtig, maar ook erg groot en ze waren stiekem toch een beetje bang voor hem, maar na een minuut of vijf waren ook die gevoelens verdwenen. Duke was alles wat een logé zich kon wensen: hij wilde én spelen, én eten én op schoot zitten én knuffelen. Op schoot zitten was topsport, want hun favoriete kat was groot en gespierd en dus best zwaar. Het gebeurde vaak dat we Duke van een schoot af moesten tillen nadat: 'mijn benen zijn gevoelloos' of 'ik voel tintelingen' werd gezegd. Dan kon het overigens nog wel even duren voordat de bloedsomloop hersteld was in de jonge benen.
Afgelopen weekend kwam onze neef van zeventien langs om bij te praten. Vervolgens zouden we gaan lunchen in de stad. Neef zat op de bank om foto's te laten zien van zijn laatste avonturen, toen Duke bij hem op schoot kwam zitten. Neef was dit natuurlijk al gewend, want hij kent Duke al een lange tijd en voor Duke was het ook vertrouwd; hij kent deze persoon zijn hele leven lang. Neef aaide Duke geroutineerd en aandachtig en Duke deed waar hij goed in was: hij spinde, murmelde, mompelde en viel in slaap. Logés en katten zijn een prima combinatie!
Reactie schrijven