De dag dat Daisy op avontuur ging

Je kent Daisy uit alle verhalen, nieuwsbrieven en foto's. Het is een dame die erg verlegen is, eerst de spreekwoordelijke kat uit de boom kijkt en pas dan tot actie overgaat. Het is een dametje die geheel haar eigen gang gaat en graag boven op bed ligt terwijl de zonnestralen haar lijfje verwarmen of ze ligt buiten onder een struik naar mogelijke speelkameraadjes uit te kijken.

Een maand geleden, op zondag 15 maart om precies te zijn, besloot Daisy op avontuur te gaan. Ze had die term wel eens gehoord op televisie en dat leek haar wel speciaal. Om 14.15 uur liep ze de tuin in, zoals ze al honderden keren had gedaan, zat op de omgekeerde kruiwagen om zich heen te kijken, rekte zich uit, sprong tegen de houten wand aan en hield zich aan het net vast. Opeens zag ze een gaatje in het net zitten: 'daar moet ik doorheen kunnen gaan', en ze voegde de daad bij woord. Behendig kroop ze door de nauwe opening en keek om zich heen. Ze zag gras, bomen, hekjes, schuttingen, dakjes en klimop. 'Dit is leuk', riep ze en keek achterom, maar haar zusje was in geen velden of wegen te bekennen. Voorzichtig liep ze over de obstakels en keek naar de wezens die in de boom zaten. Ze rook vogeltjes en nog iets anders: andere katten. Voorzichtig liet ze zich zakken in een andere tuin en knikte vriendelijk naar de mensen die vanuit hun woonkamer naar haar keken. 'Hoi, ik ben Daisy en ik ben op onderzoek uit', murmelde ze, terwijl ze voorzichtig tussen de struiken door manoeuvreerde. Opnieuw klom ze op een schuurtje en liet zich voorzichtig naar beneden zakken. 'Hè, weer een andere tuin, interessant', mompelde ze en knikte naar de mensen die in de keuken zaten. Verrukt keek ze om zich heen, maar vanuit haar ooghoek zag ze een rode kater naar haar kijken, zijn blik was niet echt vriendelijk en ze liep snel door naar de volgende tuin. Daar aangekomen vond ze het welletjes, ze wilde rust, even slapen, want op avontuur gaan is best vermoeiend. Na een klein sprongetje stond ze op een muur, liet zich zakken op een oranje bak en ging zitten: 'nu ben ik moe, ik ga hier maar slapen', gaapte ze en krulde zich op. In de tussentijd hoorde ze dat haar naam geroepen werd, de stemmen klonken haar bekend in de oren, maar ja, de vermoeidheid was sterker dan de drang om te gaan kijken. 

We gaan even terug naar het huis van Daisy, naar de blikopeners om precies te zijn. Na een uitgebreide zoektocht waarin alle hoeken en gaten van het huis geïnspecteerd waren én alle verstopplekken in de tuin waren bekeken, kwamen de blikopeners tot de conclusie dat één van de zusjes ontsnapt was. De buren lieten weten dat er een vreemde kat door hun tuin had geslopen, weer een andere buurtgenoot had een zielig miauw-geluid gehoord. Alle mensen in de wijk hadden via de buurt app vernomen dat er een kat werd gemist en er werd driftig meegezocht: sommige mensen keken uit het raam, weer anderen keken in de schuur en in de tuin. Daisy was nergens te vinden.

'Plaats een oproep op Amevedi', werd geadviseerd, dus dat gebeurde. 'Plaats een oproep op Facebook in jullie stad', en ook dat gebeurde, maar geen Daisy te zien.

Pas na zes uur zoeken, ZES UUR, werd Daisy gevonden. Ze zat keurig te wachten onder haar favoriete struik in de tuin. Ze keek ons heel verbaasd aan toen één van de blikopeners in huilen uitbarstte en liet zich gewillig oppakken en meenemen naar huis. De andere katten hebben haar minutenlang besnuffeld en aangekeken en besloten toen om weer door te gaan met hun dagelijkse gang van zaken. 

De volgende dag liep Daisy rustig door de tuin, keek haar blikopeners vragend aan: 'wat doen jullie raar, daar staan jullie nooit' en we zagen haar achter de houten schuur lopen, snuffelend aan het hout, in sluiphouding op haar doel af. Even later hing ze in het net, precies zoals de dag ervoor had gedaan en  ze wilde haar koppie al door de nauwe opening steken, toen ze merkte dat ze rustig werd opgepakt en naar binnen werd gedragen. De blikopeners waren blij, want nu wisten ze wat te doen.

Een uur later mocht Daisy weer naar buiten en ze liep doelbewust op de schutting af. 'Hé, mijn opstapje is verdwenen', fluisterde ze. Een reuzesprong later hing ze in het net, op zoek naar de opening, maar het enige dat ze voelde was vers gespannen touw: de opening was er niet meer. 'Oké, dan weet ik dat', riep ze naar ons en liet zich op de grond zakken, 'als jullie het echt zo belangrijk vinden dat ik in de tuin blijf, dan doe ik dat hoor', vervolgde ze. Een paar minuten later lag ze op een stapel kussens in de vuurkorf te genieten van de zon.   

We geloven haar niet volledig, maar we doen ons best. We weten nu dat Daisy verlegen en rustig is, maar diep van binnen is ze een avonturier. En nu weten jullie het ook.