Wist je dat Duke twee keer gelogeerd heeft in de afgelopen weken? En dat hij het daar heel gezellig heeft gehad?
We gaan even terug in de tijd: wanneer wij op vakantie gaan, gaat Duke naar een speciaal logeeradres waar hij een week terecht kan. Daar wordt hij vertroeteld en verzorgd, krijgt hij heel veel aandacht en knuffels van iedereen om hem heen. Zijn gezondheid wordt zorgvuldig in de gaten gehouden en zijn medicatie krijgt hij precies op het juiste tijdstip. Kortom, een win-win situatie voor ons blikopeners en voor Duke.
Het is maart 2026 en één van zijn blikopeners ligt in het ziekenhuis. We merken dat Duke niet meer zijn vrolijke zelf is omdat er van 's ochtends vroeg tot 's avonds geen mens meer te bekennen is in huis en als er dan een blikopener binnen komt, is diegene triest en huilt! Duke wordt er zelf ook triest van en hij trekt zich terug in zijn klimtoestel: hij wil geen medicijnen meer innemen en zijn brokjes smaken hem ook niet meer.
Dat is natuurlijk geen gezonde situatie en we bellen naar dat speciale logeeradres. 'Breng hem maar, we gaan goed voor hem zorgen', krijgen we te horen. Daar aangekomen pakt Duke zijn koffertje uit, hij laat zich vervoeren naar zijn favoriete stoel en kijkt om zich heen: 'hier kan ik het wel een tijdje volhouden, lekker eten, slapen en me laten knuffelen'. Als een Boeddha ligt hij afwisselend op het bureaublad, de stoel of een mandje, hij eet, drinkt en neemt braaf zijn medicatie in. Op de vraag of hij niet iets meer kan bewegen, antwoordt hij resoluut: 'absoluut niet, ik vind deze manier van leven prima'. Tja, als Duke wat in zijn kop heeft, dan is het er met geen mogelijkheid uit te krijgen, dat weten ze daar ook wel, en dus bedenken ze een plan. Duke moet ergens logeren waar hij meer moet lopen, klimmen en klauteren en waar ook 's avonds en 's nachts mensen zijn.
Het logeeradres is vijf minuten later gevonden: Duke kan logeren bij Yonah. Zij is op zoek naar een huisdier, waar ze tijdelijk voor kan zorgen en ze woont in een huis waar Duke moet bewegen. Na een belrondje met de blikopeners, die blij 'ja, wat een goed idee' antwoorden, vraagt ze wat Duke ervan vindt. Zijn 'prrrrrrrr' vertelt haar genoeg, en ze pakt zijn koffertje in en samen rijden ze naar haar huis. Daar aangekomen kruipt hij in een klimpaal en kijkt verbaasd om zich heen: 'het is anders dan thuis, maar iedereen is lief, dus dan is het goed'. Al snel zit hij op schoot, knuffelt zijn tijdelijke blikopeners stevig, knort tevreden en valt in slaap.
Er ontstaat een vertrouwd patroon: 's ochtends maakt hij zijn tijdelijke blikopeners wakker zodra hij stemmen hoort, daarna ontbijt hij, eet hij braaf zijn pilletjes en zodra Yonah naar haar werk gaat, loopt hij naar de werkkamer toe, want daar wordt gewerkt aan een echt bureau. En laat Duke nu heel veel ervaring hebben met kantoorwerk. Hij klimt dus elke ochtend (met een beetje hulp) op het bureau, helpt de partner van Yonah, doet diverse yoga-oefeningen op het toetsenbord, speelt met een pen of houdt de muis vast. 's Avonds, als beide tijdelijke blikopeners op de bank zitten, vertelt Duke zijn belevenissen van die dag. Een win-win-win situatie voor ons blikopeners, zijn tijdelijke blikopeners en voor Duke.
Drie weken later krijgt Duke te horen dat hij weer naar zijn eigen huis kan. Hij knikt, pakt zijn koffer en rijdt met zijn tijdelijke blikopeners naar zijn huis toe. Terwijl Yonah en haar partner allerlei foto's en video's van hem laten zien, loopt Duke het hele huis door op zoek naar zijn dames. Dottie en Daisy zijn nog net zo enthousiast als altijd en ze praten hem kort bij, zoals ze dat altijd doen: 'hoe gaat het', 'goed', 'met ons ook', 'Puck is er niet meer', stilte en en daarna zie ik hem zuchten. Ik hoor hem iets zeggen als: 'dan gaan we lekker met ons drieën verder'. Hij kruipt in zijn klimtoestel en gaat slapen terwijl de zusjes verstoppertje spelen in de tuin.
We zijn nu een week verder. Duke eet goed, hij drinkt goed, hij beweegt veel en kruipt graag op schoot voor een knuffel. Zijn logeerpartij heeft ervoor gezorgd dat hij goed in zijn vel zit en dat hij zijn vrolijke onverstoorbare zelf is en zonder morren zijn medicijnen inneemt. Een win/win situatie voor de blikopeners en voor Duke.
Met dit verhaal wil ik de mensen die zo goed voor hem gezorgd hebben in het zonnetje zetten: DANK JE WEL iedereen op zijn tijdelijke logeeradres en ENORM BEDANKT Yonah en je partner! Jullie zijn schatten!