Dag lieve Puck

Ze is er niet meer! Onze lieve zorgzame Puck is er niet meer en is er stiekem tussenuit gepiept, net zoals Beau zes jaar geleden deed. 

 

Het is nog steeds onwerkelijk en vreemd om het uit te spreken en het op te schrijven, maar het is echt zo. 

 

Dottie en Daisy waren erbij toen het gebeurde en hebben afscheid van haar genomen. De zusjes  liepen weer terug en weer weg toen er huilende mensen bij stonden. Dieren gaan toch anders om met de dood, dan wij dat doen.

 

Puck kwam als veertien weken oude kitten in 2012 ons huishouden versterken. Als vrouw in een mannenhuishouden moest ze zich staande houden en dat deed ze met verve. Wanneer Beau en Joep iets deden wat ze niet leuk vond, dan liet ze dat keurig weten met een oogopslag die boekdelen sprak. Wanneer dat niet hielp dan blèrde ze: 'dit vind ik niet leuk, help me eens' en dan was het probleem opgelost. Eigenwijs was ze ook. Ze liet ons weten dat ze geen schootzitter was, maar een schootleuner. Wel bij je in de buurt, tegen je aan, maar niet óp schoot. Dat deed ze alleen in speciale gevallen.

 

De komst van Duke twee jaar later vond ze apart. Hij hield van knuffelen, zij niet, maar als hij haar aankeek met zijn droeve ogen, dan smolt ze. Dan pakte ze hem stevig vast en waste zijn kop grondig schoon. Wanneer dat klusje geklaard was, krulde ze zich op en ging slapen.

 

Wist je dat ze ook vaak op kamers heeft gewoond? Op onze zolder trok ze zich terug wanneer er teveel stress was en ze het moeilijk vond om daar mee om te gaan. De veilige plek had voldoende plekjes, zonlicht en prettige stoelen om op te liggen en ze verwelkomde ons blij als we met eten boven kwam of haar een knuffel gaven. Een memorabel moment was die van operatie van Delphi. Ze vond het echt vreemd dat er een bench in de woonkamer stond, dat Delphi daar opgesloten zat en vooral dat Delphi zo vreemd rook. Na een paar dagen retraite verklaarde ze dat ze graag weer bij ons kwam wonen en aldus geschiedde. 

 

Puck zorgde ook voor onze kleine logees. Wanneer het logeerbed in orde werd gemaakt, dan zag ik haar al denken: 'o jee, er komt een kleine tweevoeter in huis'. Van een afstand bekeek ze de nieuweling die aan het eten, spelen, babbelen en lezen was. Zodra de deur van de logeerkamer dicht ging, lag Puck ervoor. Ze wilde de wacht houden zodat er niks kon gebeuren. Af en toe verliet ze haar post, want eten ging voor alles, maar daarna liep ze weer terug naar haar plek, voor de deur. Elke logé wist dat Puck voor bodyguard speelde en stiekem vonden ze het heel prettig dat er op hun gelet werd.

 

In 2024 kwamen de zusjes Dottie en Daisy in huis en ze maakten het Maine Coon Kwartet weer compleet. Puck pakte haar rol als mater familias snel op. Ze liet duidelijk merken wat ze wel en niet goed vond, vertelde de geschreven en ongeschreven regels in haar huishouden en liet hun zien hoe ze de blikopeners liet doen wat zij graag wilde. 

 

En nu terug naar vandaag. Puck laat een gat achter in ons huis. Ik ga haar gekwebbel en gemauw missen. De keren dat ze voor de deur zat te wachten omdat ze echt niet door het kattenluik kon kruipen (terwijl ze dat gewoon deed als ik er niet bij was). Ik ga missen om deuropener te zijn. Ik ga missen dat ik haar niet meer in de zon zie liggen op haar favoriete plek: de vuurkorf gevuld met acht kussens in plaats van hout. Ik ga missen dat ze mij indringend aankijkt als het tijd is om te eten. Ik ga haar gewoon missen.

 

En tegelijk gun ik haar de rust. Ik geloof dat ze op een plek is waar het goed is, waar veel liefde en zorg voor haar is en waar ze iedereen tegenkomt die ze kent.

 

Dag lieve Puck!